Bueno,
Lo prometido es deuda, y como os comenté, hoy he decidido ponerle a esta entrada un título poético. La verdad es que me he perdido el momento "culmen" y sólo he visto las consecuencias, pero vamos, incluso las consecuencias no tenían desperdicio.
Esta mañana, nada más salir, como de costumbre, hemos improvisado la ruta. Hemos decidido hacer la ruta de "La Font de l'Amigó". Aunque siendo estrictos, no ha quedado ahí la cosa, creo que ha sido una proeza heroica... ya que esta mañana nos hemos comportado como campeones.
Pero a lo que iba, nos hemos lanzado a la aventura y antes de llevar 10 minutos en la bici (camino de Can Roca), "en Miguel ha vist una bassa i s'ha dit: nem a fer el bany de la setmana" y allí que se ha tirado con todo su cuerpo en busca del mundo submarino. Vamos, de cabeza al charco.
Luego el resto del camino como de costumbre, subiendo y bajando sin parar (y Miquel medio congelado). Nos hemos vuelto a perder camino de la Font y cuando ya habíamos bajado hasta Can Ruti, hemos decidido subir por otro camino hasta la fuente (con un par de cojones).
Ha sido un camino duro, porque hemos ido más rato caminando que en bici, bueno, mejor dicho, hemos hecho todo el camino a patita. Era imposible hacer eso en bici e incluso me cuesta creer que hubo una vez que bajamos por allí.
Desde la Font, hemos continuado (a patita) por un camino imposible, (Recordarme que no volvamos a hacer esta gilipollez nunca)... y al final hemos salido al camino de la matadora y ¿qué hemos decido?, pues subir con una par de wues hasta la piedra y desde allí la ruta de costumbre.
Vamos, como he dicho antes, unos campeones, hoy nos hemos ganado la siesta con creces.
Bueno chicos, hasta la próxima....
Nota: Por cierto, esto es para Miquel con cariño
http://es.youtube.com/watch?v=rV8M1sI-4IM
diumenge, 30 de novembre del 2008
dilluns, 24 de novembre del 2008
UN DOMINGO INTERESANTE
Bueno amigos,
Por fin tengo autorización para participar de tan ilustre blog, y voy a empezar dando una pincelada sobre lo que ha sigo la salida de este finde.
Bueno, cada vez me resulta más difícil eso de salir a las ocho de la mañanita y más con este frio, pero bueno... hasta que el cuerpo aguante.
Como ha dicho Vicenç, este finde diversas bajas: Sergio en la "Prehistorica", Alberto salió temprano porque tenía curro, Vicenç reponiendose de la gripe y Miquel a pasar el día a Port Aventura. Así que quedamos los tres mosquetero: Juan, Conrad y un servidor.
La primera parte de la ruta, como siempre, hasta la plaza de toros y la verdad que esta vez no vimos ni un alma subiendo (supongo que estarían todos en la prehistorica). Al llegar a la "plaza de toros" nos dimos cuenta que habian marcas por todo el trayecto y señores que un chaleco naranja que no eran "arboles de navidad", les preguntamos y nos informaron de que había una pedalada popular.
Nosotros a la nuestra, hicimos la ruta de la trialera chunga, aquella donde se "atizó" el Aurelio.
Bueno, todo normal, con mucho frio, pero normal. Paramos en el mirador a la vuelta para reponer fuerzas y en ese momento, el tráfico ya era considerable, mucha gente y mucha bici.
Lo bueno llegó a partir de aquí. Cuando empezamos a bajar decidimos hacer la trialera de las "casas chulas" como le llama Vicenç y Juan se empeñó en que no quería bajar por allí por su experiencia anterior (me refiero a la canina).
Después de un rato le convencimos que habíamos hecho esa ruta la semana anterior y que no había pasado nada, que lo que le ocurrió a el fue fruto de una equivocación. Pues nada, nos pusimos en marcha... la bajada perfecta, pasamos al lados de las casitas con piscinita y cuando llegamos a abajo: ¡COÑOOOOOOOOOOO!, nos salen en medio del camino dos pedazos de pastores alemanes y un labrador que nos rodearon en cuestión de segundo. No os pedeis imaginar que giñe. No paraban de ladrar en tono amenazante. La verdad es que no gruñian, pero joder... los ladridos impresionaban.
Ya nos podeis imaginar a los tres, con pie en tierra y con las bicis como escudo. Vamos una formación tipo "legiones romanas" con las bicicletas entre los perros y nosotros, y los cabrones que no aflojaban.
Juan, cagaito de miedo, y los demás también. Conrad fue a pillar un palo del suelo y yo pensaba: "como lo vean coger el palo, lo mismo se le tiran encima".
Y por allí que no aparecia nadie.
A lo lejos, en una casa, había una parejita al lado de una piscina de impresionante y Conrad les gritó: "Son vuestros los perros"y lo unico que hicieron fue mover la cabeza negando la mayor.
Y nosotros en "formación". A los segundo, (que me parecieron horas) de la misma casa, se asomó un tipo que nos dijo: "no son mios, pero no os preocupeis, no hacen nada, sólo ladran..."
LOS COJONES, no os preocupeis, bueno, al salir el tio este los perros corrieron hacia este tipo y nosotros ya os podeis imaginar a la bici y a salir zumbando.
Pues ya os podeis imaginar el ratito que pasamos. La próxima, una de dos, o nos llevamos al veterinario, o nos llevamos la escopeta.
La escopeta es para si los perros muerden a Juan, lo rematamos allí mismo, jjjjjj
Pues ese fue nuestro domingo.
Hasta la próxima.
Jose
Por fin tengo autorización para participar de tan ilustre blog, y voy a empezar dando una pincelada sobre lo que ha sigo la salida de este finde.
Bueno, cada vez me resulta más difícil eso de salir a las ocho de la mañanita y más con este frio, pero bueno... hasta que el cuerpo aguante.
Como ha dicho Vicenç, este finde diversas bajas: Sergio en la "Prehistorica", Alberto salió temprano porque tenía curro, Vicenç reponiendose de la gripe y Miquel a pasar el día a Port Aventura. Así que quedamos los tres mosquetero: Juan, Conrad y un servidor.
La primera parte de la ruta, como siempre, hasta la plaza de toros y la verdad que esta vez no vimos ni un alma subiendo (supongo que estarían todos en la prehistorica). Al llegar a la "plaza de toros" nos dimos cuenta que habian marcas por todo el trayecto y señores que un chaleco naranja que no eran "arboles de navidad", les preguntamos y nos informaron de que había una pedalada popular.
Nosotros a la nuestra, hicimos la ruta de la trialera chunga, aquella donde se "atizó" el Aurelio.
Bueno, todo normal, con mucho frio, pero normal. Paramos en el mirador a la vuelta para reponer fuerzas y en ese momento, el tráfico ya era considerable, mucha gente y mucha bici.
Lo bueno llegó a partir de aquí. Cuando empezamos a bajar decidimos hacer la trialera de las "casas chulas" como le llama Vicenç y Juan se empeñó en que no quería bajar por allí por su experiencia anterior (me refiero a la canina).
Después de un rato le convencimos que habíamos hecho esa ruta la semana anterior y que no había pasado nada, que lo que le ocurrió a el fue fruto de una equivocación. Pues nada, nos pusimos en marcha... la bajada perfecta, pasamos al lados de las casitas con piscinita y cuando llegamos a abajo: ¡COÑOOOOOOOOOOO!, nos salen en medio del camino dos pedazos de pastores alemanes y un labrador que nos rodearon en cuestión de segundo. No os pedeis imaginar que giñe. No paraban de ladrar en tono amenazante. La verdad es que no gruñian, pero joder... los ladridos impresionaban.
Ya nos podeis imaginar a los tres, con pie en tierra y con las bicis como escudo. Vamos una formación tipo "legiones romanas" con las bicicletas entre los perros y nosotros, y los cabrones que no aflojaban.
Juan, cagaito de miedo, y los demás también. Conrad fue a pillar un palo del suelo y yo pensaba: "como lo vean coger el palo, lo mismo se le tiran encima".
Y por allí que no aparecia nadie.
A lo lejos, en una casa, había una parejita al lado de una piscina de impresionante y Conrad les gritó: "Son vuestros los perros"y lo unico que hicieron fue mover la cabeza negando la mayor.
Y nosotros en "formación". A los segundo, (que me parecieron horas) de la misma casa, se asomó un tipo que nos dijo: "no son mios, pero no os preocupeis, no hacen nada, sólo ladran..."
LOS COJONES, no os preocupeis, bueno, al salir el tio este los perros corrieron hacia este tipo y nosotros ya os podeis imaginar a la bici y a salir zumbando.
Pues ya os podeis imaginar el ratito que pasamos. La próxima, una de dos, o nos llevamos al veterinario, o nos llevamos la escopeta.
La escopeta es para si los perros muerden a Juan, lo rematamos allí mismo, jjjjjj
Pues ese fue nuestro domingo.
Hasta la próxima.
Jose
23 de Novembre
Avui hi ha hagut versió reduïda de la sortida dominical. Entre els griposos i els "desertors" que han decidit anar a fet la "Prehistòrica"...
A veure si algú dels assistents es connecta i ens fa saber la ruta triada per al dia d'avui
A veure si algú dels assistents es connecta i ens fa saber la ruta triada per al dia d'avui
diumenge, 16 de novembre del 2008
Sortida dominical
Avui hem pujat (com gairebé sempre) per Alella fins la "Plaça de toros" i tot seguit hem anat a buscar la trialera que ens va ensenyar en Toni per baixar fins a Vallromanes. Em sembla que ens hem equivocat una mica però al final hem sortit a Vallrom,anes, que és del què es tractava.
Seguidament hem tornat a pujar fins al GR i d'aquí hem agafat la trialera "de les cases xules" que va a sortir a Tiana.
No hem tingut caigudes remarcables (de res, ja sabeu qui) i fins i tot ens ha semblat que tornàvem d'hora a casa.
Per cert, quin fred que fotia al mati!!!!
Seguidament hem tornat a pujar fins al GR i d'aquí hem agafat la trialera "de les cases xules" que va a sortir a Tiana.
No hem tingut caigudes remarcables (de res, ja sabeu qui) i fins i tot ens ha semblat que tornàvem d'hora a casa.
Per cert, quin fred que fotia al mati!!!!
dissabte, 15 de novembre del 2008
Inauguració
Hola a tots
Sembla que ja tenim un esquelet del nostre propi blog. Ja podeu fer comentaris, penjar fotos (nostres o d'altres que us semblin d'interès) o fotre maranya a discreció... però tampoc ens passem, eh?
Au! Salut!
Sembla que ja tenim un esquelet del nostre propi blog. Ja podeu fer comentaris, penjar fotos (nostres o d'altres que us semblin d'interès) o fotre maranya a discreció... però tampoc ens passem, eh?
Au! Salut!
Subscriure's a:
Comentaris (Atom)